ΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

• Αντιμετωπίζουμε το γεγονός της έναρξης του σχολείου με ενθουσιασμό και πηγαίνουμε μαζί να διαλέξουμε τα σχολικά είδη. Διαμορφώνουμε τον χώρο του γραφείου του με χαρούμενα χρώματα.
• Θα μιλήσουμε στη δασκάλα ακούγοντας όσα έχει να μας πει και ρωτώντας για σημεία που μπορεί να προδίδουν μαθησιακές δυσκολίες, διάσπαση προσοχής, αντικοινωνική συμπεριφορά.
• Θα προσπαθήσουμε να διαφοροποιήσουμε κάποιους παράγοντες που μπορεί να επιδρούν αρνητικά όπως έλλειψη ύπνου, άγχος, μειωμένη αυτοπεποίθηση, υπερδραστηριοποίηση .
• Αφού δώσουμε κάποια μικρή υποστήριξη σε τομείς που δυσκολεύεται, ύστερα από λίγο καιρό θα ξαναμιλήσουμε με τον δάσκαλο και αν η κατάσταση δεν έχει αλλάξει θα πρέπει να απευθυνθούμε σε ειδικούς, λογοθεραπευτές, ειδικούς παιδαγωγούς.
• Η σχέση που θα δημιουργήσει το παιδί με την δασκάλα του είναι πρωταρχικής σημασίας για να έχει καλή προσαρμογή στο σχολείο. Για αυτό τηρούμε ουδέτερη στάση. Αν έχουμε αντιρρήσεις με τακτικές της δασκάλας είναι προτιμότερο να συγκρατηθούμε για να διαπιστώσουμε αν είναι πράγματι τόσο απαράδεκτες και σε αυτή την περίπτωση αναζητούμε την ίδια και συζητούμε μαζί της αντί να δείχνουμε στο παιδί τη δυσαρέσκεια ή ακόμη χειρότερα την αντιπάθειά μας για αυτήν. Επίσης, αν το παιδί κάνει παράπονα για την δασκάλα ή γενικότερα το σχολείο, προσπαθούμε καταρχήν να το ακούσουμε προσεκτικά χωρίς να πρέπει να πάρουμε θέση ή να δώσουμε λύση.
• Είναι σημαντικό η συμπεριφορά μας στις αντιδράσεις του παιδιού κατά τη διάρκεια της προσαρμογής του να είναι σταθερή και αποφασιστική.
• Το παιδί ενδέχεται να μην κατανοεί τα γνωστικά αντικείμενα, να μην μπορεί να αντεπεξέλθει με επιτυχία στις ακαδημαϊκές δραστηριότητες και επομένως να μην μπορεί να παρακολουθήσει επαρκώς το επίπεδο της τάξης του.
  (Για κάποια παιδιά βέβαια, ιδιαίτερα τα πρώτα σχολικά χρόνια, ενδέχεται να συμβαίνει και ακριβώς το αντίθετο: το γνωστικό και γλωσσικό τους επίπεδο και η ακαδημαϊκή τους γνώση να είναι υψηλότερα του μέσου όρου και επομένως το παιδί να δυσανασχετεί και να ‘βαριέται’ να γράψει πχ. την ίδια λέξη σε όλη τη σελίδα εφόσον γνωρίζει ήδη να τη γράφει γρήγορα και ολόσωστα με την πρώτη απόπειρα). 
• Ένα παιδί που δεν συγκεντρώνεται πρέπει να αξιολογηθεί εάν οι δυσκολίες συγκέντρωσης αφορούν τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής- υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) ή εάν προκύπτουν από άλλους παράγοντες, οι οποίοι χρήζουν διαφορετικής αντιμετώπισης. Αρμόδιοι για την αξιολόγηση είναι τα κατά τόπους δημόσια ή ιδιωτικά Κέντρα Διάγνωσης-Αξιολόγησης, τα οποία διαθέτουν διεπιστημονική ομάδα ειδικών.
  Στα παιδιά με ΔΕΠΥ, ακολουθείται συνήθως ειδικό πρόγραμμα ελέγχου / οριοθέτησης της συμπεριφοράς και ενίσχυσης δεξιοτήτων που υπολείπονται, καθώς και συμβουλευτική καθοδήγηση των γονέων προκειμένου να διευκολυνθούν θέματα που δυσκολεύουν την καθημερινότητα της οικογένειας. 
• Προπαντός γονείς θυμηθείτε μόνο 2,5% του πληθυσμού θεωρούνται ιδιοφυίες. Οι πρόοδοι ενός παιδιού δεν είναι γραμμικές, θα υπάρξουν επιτυχίες και αποτυχίες, δεχθείτε τις ήρεμα, απλά και αντιδράστε συντονισμένα.